Sziget 2007. De vijftiende. Een week lang op een eiland in de Donau luisteren naar muziek, kijken naar voorstellingen en films, nachten doorhalen en in de rij staan voor alles wat met water te maken heeft. En achteraf concluderen dat dit het allemaal nog waard was ook.
De op één na laatste dag van Sziget begint met een optreden van Sportfreunde Stiller. De regen is definitief verdwenen en de modder op het hoofdveld is met behulp van zand teruggebracht tot een kleine hoop. De Duitsers spelen een aardige show voor een publiek met redelijk omvang. Opvallender dan hun optreden is het shirt van de Utrechtse band Gem waarin één van de bandleden rondloopt.
Het weer op het eiland kent geen middenweg; het is meteen weer 37 graden zoals aan het begin van Sziget. Ideale omstandigheden om met het Bob Dylan boek en een badlaken op het gras voor het World Music podium te gaan liggen. In het gehoor de Columbiaans-Britse band Sidestepper en omgeven door vrolijkheid. Jongleren, voetballen, slapen; het gebeurt door elkaar heen.
Om die setting te verlaten, moet er wel een hele goede reden zijn. En die is er. !!! speelt. Het optreden springt eruit vanwege de overdosis aan energie op en voor het podium. !!! maakt dansbare rockmuziek en zweept daarbij live het publiek behoorlijk op. Op Sziget zit er net voldoende afwisseling in de set om tot het einde interessant te blijven.
Eén van de meest tegenvallende shows van Sziget 2007 is Tool. Kort samengevat oogt de band ongeïnteresseerd. De show wordt even plichtmatig afgewerkt als een gemiddelde oefenwedstrijd van het Nederlands Elftal. Zanger Maynard James Keenan staat, met cowboyhoed op, de hele show achteraan het podium, met de rug naar zijn publiek. Muzikaal klinkt het ongeïnspireerd en ingehouden. Het slaat dan ook niet over naar het veld. Hoewel Tool daar zelf hoofdverantwoordelijk voor is, kent de band ook geen geluk met de beeldschermen. Niet voor het eerst deze week vallen ze uit. De vraag blijft of goedwerkende schermen de show hadden kunnen redden. Waarschijnlijk niet.
Tijd dus voor een energieboost. Een keuze moet worden gemaakt tussen de death metal van Napalm Death, de techno van DJ Hell, of de elektronische muziek van Hyper. De keuze valt al snel op de laatstgenoemde act, in de Wan2 tent. En terecht, blijkt bij aankomst. Een vrijwel volle tent staat op z’n kop door het concert, wat aanvoelt als een ideale mix tussen electronica en rock.
De overgang in genre kan haast niet radicaler na de schop onder de kont die Hyper zojuist heeft uitgedeeld. De avond leidt naar de Afro-Latin tent, waar naast een bescheiden kampvuur een rapper optreedt, die het record cliché-uitspraken probeert te verbreken. Muzikaal te idioot slecht, maar de sfeer is uitstekend en dat blijft zo tot zonsopgang.
Dinsdag 14 augustus
De laatste dag Sziget is een Amerikaanse. En één die zich voornamelijk op het hoofdpodium zal afspelen. Achtereenvolgend Eagles Of Death Metal, Juliette and the Licks, Chris Cornell en de echte afsluiter; The Killers. Ware het niet dat Cornell zich enkele dagen voor zijn optreden heeft ziekgemeld. Weer eens last van zijn keel. Later zal hij wel op Lowlands spelen, maar Sziget blijkt in ieder geval niemand achter de hand te hebben. In plaats van vervanging wordt ervoor gekozen te schuiven met de tijden van de drie andere hoofdacts.
Eagles of Death Metal begint daarom een half uur later dan gepland. De wachttijd blijkt de moeite waard. Hoewel de naam anders doet vermoeden, is dit géén death metal band. Bij de oprichting ervan, door de enige twee vaste bandleden Jesse “The Devil” Hughes, Josh “Baby Duck” Homme, hadden ze muziek voor ogen wat een kruising tussen The Eagles en death metal zou moeten zijn. Verschillende beroemde artiesten hebben meegewerkt aan hun albums, zoals Jack Black, drummer Joey Castillo van Queens Of The Stoneage, Foo Fighter Dave Grohl en Mark Lanegan.
De show van EODM straalt veel plezier uit. Plezier om te spelen. De grappen en opmerkingen van zanger Hughes zijn flauw, banaal en vaak voor de hand liggend, maar passen perfect bij de show van de Amerikanen. Hughes lijkt zo van de hooibaal op de ‘farm’ te zijn afgestapt om op te treden. Een zeer aardig begin van de laatste festivaldag in Boedapest. Hoogtepunten in het concert zijn Stones-cover ‘Brown Sugar’ en eigen nummer ‘I Want You So Hard (Boy’s Bad News)’.
De cameraman zoomt vanaf het podium in op een jongen in het publiek, die met zwart ducktape ‘Juliette, lick my lewis’ op zijn borst en buik heeft geplakt. Zangeres Juliette Lewis, van Juliette And The Licks, kan de woordgrap wel waarderen. Het kan haar niet gek genoeg, lijkt wel. Als een bezetene rent, rolt en kruipt ze over het podium. Een gebrek aan toewijding kan haar dus niet worden verweten. Ook de rest van de band speelt prima. Toch mist er vandaag iets, waardoor haar liedjes niet goed overkomen. Het optreden is leuk om te zien, maar veel meer dan aapjes kijken is het niet. Het podium-/acteerwerk heeft de zingende actrice wel onder de duim. Nu is het slechts een kwestie die bruisende energie het publiek in te krijgen.
Na voor de Hongaarse televisiezender HIR TV het weerbericht te hebben verzorgd, is het hoog tijd voor de laatste band van Sziget 2007: The Killers. Brandon Flowers en zijn bandleden uit Las Vegas tonen fraaie videobeelden als introductie. Met veel gevoel voor show verschijnt vervolgens de band zelf op het podium. Wat volgt is een gevarieerde set, waarin niet alleen de hits als ‘Mr. Brightside’, ‘Somebody Told Me’ en de meer recente ‘When We Were Young’ en ‘Bones’ voor uitschieters zorgen.
Acht dagen na het optreden op Sziget zal Flowers tijdens een concert in Noord-Ierland aankondigen dat dit de laatste keer zal zijn dat het album ‘Sam’s Town’ in Europa gespeeld zal worden. Wat hij hiermee bedoelt, is niet helemaal duidelijk. Aan de respons van het publiek op de ‘nieuwe nummers’ zal het niet liggen. Hoewel het op een andere manier is dan bij The Chemical Brothers op donderdag, gaat ook bij The Killers het dak eraf.
Sziget 2007 is er één met veel prima concerten geworden. Uitschieters waren er in de vorm van The Chemical Brothers; Skatalites; Amsterdam Klezmer Band; Hyper; Motor en The Killers. Zware teleurstellingen waren er weinig. Tool was er één. En The Good, The Bad and the Queen in mindere mate ook. De toiletten waren smerig, de douches onbereikbaar en de politieagenten laks. Maar nog vaker waren de concerten het beetje stinken meer dan waard. Op naar de volgende vijftien edities.
