Duffhuës is een geval apart. Ook op zijn vierde plaat ‘Man On Fire’ zijn meerdere luisterbeurten raadzaam om enigszins grip te krijgen op de verzinsels van de 34-jarige zanger uit Den Bosch. Erg toegankelijk is het namelijk niet. En dat terwijl slechts een piano en zijn stem de belangrijkste elementen op het album zijn. Het is geen luisterplaat geworden, maar één waarbij de nodige aandacht vereist is tijdens het luisteren.
Meteen het eerste liedje ‘The Happy Few’ begint opmerkelijk. De stem van Duffhuës komt nogal op de voorgrond. Tijdens het liedje wordt tot vervelens toe een soort van geneuried en het nummer is dan ook niet de sterkste opening die je kunt bedenken. Alvast één liedje dat overgeslagen kan worden.Het contrast met het daaropvolgende ‘All I Ever Wanted’ is groot. Een pianonummer dat meeslepend en ingetogen tegelijk is, aangevuld met violen en fraaie zang. David Gray zou zich er niet voor hoeven schamen, hoewel Duffhuës nog niet aan de intense stem van Gray kan tippen.
Duffhuës wordt ook gehinderd door een niet al te sterk Engels vocabulaire. Hierdoor komen sommige zinnen ook wat geforceerd over: alsof het eigenlijk net niet op de melodie pastte. Daarnaast blijkt zijn behoefte irritante geluiden te produceren tijdens zijn muziek geen incident uit het eerste liedje. Ook nummer vier ‘Delhi Belly Blues’ wordt hierdoor danig verpest. Het irritante ge-“ho ho ho” roept een sterke drang tot skippen op.
Maar net wanneer je denkt “waarom luister ik dit eigenlijk?”, weet Duffhuës je aandacht toch weer te pakken. Zoals met ‘Familiar Stranger’, een simpel, maar mooi ingetogen liedje waarin hij van alles opbiecht. Liedjes als deze klinken ook oprechter dan het voorgaande ‘Delhi Belly Blues’. Al die onzin is nergens voor nodig, als je zulke mooie liedjes kunt maken.
Die volgen gelukkig ook, waardoor de tweede helft van de plaat nagenoeg een ruime voldoende scoort. Maar als het einde in zicht is, komt er als één-na-laatste nummer toch nog een gedrochtelijk liedje uit de boxen. Een vroege midlife-crisis is een mogelijke verklaring voor de werkelijk belachelijke teksten en muziek in ‘Bad Man’. Wat Duffhuës hiermee wil bereiken of bewijzen, blijft een raadsel.
Het eindresultaat is een wisselvallige plaat die je op het ene moment tot op het bot irriteert en op andere tot stilte maant. Misschien was dat ook juist wel de bedoeling van Duffhuës. Wat wel buiten kijf staat, is dat de teksten gebaat zouden zijn bij minder simpel Engels. Acht liedjes die redelijk tot goed zijn, twee minder geslaagde en één absoluut dieptepunt later, heeft Duffhuës aangetoond dat hij tot veel in staat is. Maar die potentie benut hij op ‘Man On Fire’ zelden optimaal.
aantal tracks: 11
speelduur: 43:27 minuten
Op de MySpace van Duffhuës zijn ‘Delhi Belly Blues’ en ‘All I Ever Wanted’ samen met twee andere liedjes te beluisteren.
