Voor een debuut klinkt de titel vrij onlogisch, maar voor wie de afgelopen acht jaar van zanger Marien Dorleijn bekijkt, wordt het duidelijk. De zanger won in 1999 de Zeeuwse belofte met zijn band Nimbus, en verovert in dat jaar ook de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer/songwriter. Een gouden toekomst bleef achterwege. Verhuisd naar Amsterdam roept Dorleijn samen met Bob Gibson, die hij leerde kennen door het spelen met Caesar, Moss in het leven.
Moss speelt in 2004 al op Noorderslag, zonder een album. Nu is daar dan eindelijk het debuut. Op het podium heeft de band even de tijd gehad om te rijpen, de liedjes op het album zijn klaar om opgeslokt te worden. Het up-tempo ‘Light Of My Life’ is de eerste van veertien heerlijke liedjes die nergens uit hun vel springen, maar toch blijven trekken. Daarmee onderscheidt ‘The Long Way Back’ zich van vergelijkbare rustige albums, die na een aantal liedjes weer uit de cd-speler worden gehaald.
Het sterkste deel van Moss’ debuut bevindt zich in het midden. Van ‘The Dissonant Song’ en ‘Nothing Is Real’, twee met Beatles-ingrediënten doorbakken liedjes, tot aan ‘Breeze’ en ‘Poets Of The Night’, zit de luisteraar aan de boxen gekluisterd. Koffie mag koud worden, pizza’s aanbranden en werk wordt uitgesteld. In het bijzonder ‘Poets Of The Night’ mag met een gerust hart een klein meesterwerk genoemd worden.
De eerste gitaaraanslagen van het daaropvolgende ‘Lemon’ lijkt een verdwaald nummer van labelgenoot Anne Soldaat. Had het op het titelloze debuut van Do-The-Undo gestaan; zou niemand er raar van op hebben gekeken. Het zegt wat over de schrijftalenten van Dorleijn, en over de vanzelfsprekendheid waarmee Moss in de Excelsior-stal is opgenomen. ‘The Long Way Back’ is bij uitstek een album, wat bij dit label volledig tot zijn recht kan komen. Zonder op één hoop te worden gegooid met al die andere getalenteerde bands van Excelsior, want Moss heeft wel degelijk een eigen geluid.
Dat geluid blijft interessant, ook na veel luisterbeurten. Of er potentiële hits op staan, valt te betwijfelen, maar in dit geval doet dat er even niet toe. ‘The Long Way Back’ is een genot voor de liefhebber van mooie gitaarmuziek en vermoedelijk is die lange weg hierheen slechts een oprit. Laten we het hopen.
aantal tracks: 14
speelduur: 39:45 minuten
Op hun MySpace kun je vier liedjes van Moss beluisteren. In de Luisterpaal van VPRO’s 3VOOR12 is ‘The Long Way Back’ in zijn geheel te beluisteren.
Ik kan me wel vinden in je recensie.. Hij draait nu sinds een weekje in de auto, en het blijft lekker klinken. Af en toe een beetje suf zelfs, maar zet een ‘pittiger’ nummer op en het fijne gevoel is weer terug.